कृष्ण-धवल

  ट्रेन मध्ये   दुसऱ्या श्रेणीने   प्रवास करण्यात खरी मजा येते . अनेक प्रकारची माणसे भेटतात , प्रवासापुरती   किंवा कायमचीही गट्टी जमते आणि मुख्य म्हणजे प्रवास सुसहाय्यच काय तर अविस्मरणीयही होतो .   आज पनवेल ते पुणे ( नांदेड एक्सप्रेस ) 2nd क्लास सिटिंग मध्ये बसलो . बाजूच्या सीटवर एक पांढरा फुल शर्ट आणि पॅन्ट घातलेला इसम फोनवर जोरात बोलत बसला होता . आमची बाजू रिकामी असल्यामुळे त्याचे बोलणे स्पष्ट ऐकू येत होते , " इथे नुसता भात खात आहे , दुसरं काही नाही . इतके महीने भात भात खाऊन अगदी कंटाळा आला आहे . आपल्याकडे कसं चिकन , मटण , पोळी , पालक वगैरे असते , इथे तर फक्त भात आणि ते काय ते पडवलं बस्स ". हे ऐकून मला हसू फुटले ( का नाही फुटणार , भाताचा विषय माझ्याही हृदयाजवळचाच ).   h अंक पहिला मला हसताना बघून तो ही माझ्याकडे बघून हसला . फोन झाल्यावर बोलणे सुरू झाले . तो लातूर जवळच्या परळी वैजनाथ इतला रहिवासी. पनवेल जवळच्या पेण ला राहून आश्रम शाळेत शिकवत होता...

  नशीबाने माझ्या सासुरवाडीचे गुगल लोकेशन कोकणात येते . लग्न झाल्यापासून मोजून ४ किंवा ५ वेळा मी सासुरवाडीला गेलो असेन . तसे पोयरे गाव ही लगेच पोहोचता येईल असे नाही . सकाळ सकाळच्या जनशताब्दी एक्सप्रेसने कितीही लवकर कणकवलीला पोचवलं तरी तिथून पुढे पुलाखालून भाड्याची टमटम पकडून आचरा तिठा गाठेपर्यंत पाऊण - एक तास जातो . मग तिथून प्रायव्हेट रिक्षा ठरवायची आणि दोन्ही बाजूला गर्द झाडीने व्यापलेला दोन एक किलोमीटर रस्ता पार करून पोयरे गाव जवळ करायचे . मुख्य रस्त्यापासून उजवीकडे झाडीत लुप्त होणारा , दगड धोंड्यांचा उतरता रस्ता दिसला की रिक्षावाल्याला विनवणी करून दगडांवरून रिक्षा खाली थेट अण्णांच्या घरासमोर ( आमचे सासरे पांडुरंग नाडकर्णी यांना गावात सगळे अण्णा म्हणूनच ओळखतात ) थांबवायची . आमचे स्वागत करायला आणि रिक्षावाल्याशी मालवणीत बोलायला माझे ८२ वर्षीय सासरे न चुकता दारात हजर असणार हे आतापर्यंतचे ठरलेले . याही वेळेला ते हजर होते , नको नको म्हणत असताना आमच्या हातातून बॅ...